VVV Heerenveen 'n gouden plak
 naar Twitter account van de SLAH Naar facebook pagina SLAH Word donateur van de SLAH

Bron foto: Uitgever

Ouderenzorg. Eindstation Methusalem

Ouderenzorg. Eindstation Methusalem verschijnt rond 8 april


‘De beste zorg is soms om ouderen níét te behandelen’, betoogde GroenLinks-Kamerlid Corinne Ellemeet twee jaar geleden in haar initiatiefnota Lachend Tachtig. Aan eindeloos doorbehandelen is niet altijd behoefte, stelde ze. En jazeker, minder medisch ingrijpen kan óók geld schelen.  Ze noemde het „de olifant in de kamer” in de Haagse debatten over ouderenzorg. Praten over de (te) hoge kosten van ziekenhuisoperaties bij oude mensen was taboe. Toch gooide Ellemeet de knuppel in het hoenderhoek, ze wilde er niet langer omheen draaien: vroeg of laat zal er beter gekeken moeten worden naar het nut van operaties bij mensen op leeftijd. En ja, dat zal bijdragen aan het betaalbaar houden van de zorg. Op ‘social media’ ging de beerput vervolgens open. Ellemeet werd voor rotte vis uitgemaakt. En zelfs met de dood bedreigd. Het gekrakeel vormde korte tijd later de opmaat tot dit boek, vooral ook omdat ook de schrijver zich zorgen maakt over kwaliteit en betaalbaarheid van de Ouderenzorg.

Synopsis

'Ouderenzorg. Eindstation Methusalem'


Ouderenzorg. Eindstation Methusalem’ speelt vooral in de toekomst, zo rond 2040. Methusalem, een opvanghuis/levenseindeverblijf voor hoogbejaarden, is gesitueerd in Ter Apel. Daar staan de barakken toch leeg. Sinds het aantreden van de coalitie van ONB (Ons Nederlands Belang), CDA en VVD in 2035 onder leiding van minister-president Lieke Vermeer is de migratiestroom richting Nederland immers vrijwel opgedroogd.


Hoofdpersoon van het boek is de 86-jarige Tom Groenhoff. Oud-wiskundeleraar Groenhoff wordt in 2041 geconfronteerd met gedwongen plaatsing in Methusalem. Nadat hij zich ruim een jaar gewiekst verborgen heeft weten te houden, loopt hij bij een routinecontrole tegen de lamp. In Methusalem worden 85-plussers op ‘waardige wijze naar hun levenseinde begeleid’. Dat staat althans in de Wablo (Wet Algemene Begeleiding Levenseinde Ouderen) die in 2038 door ons parlement wordt geloodst. Of worden de oudjes misschien toch doodgewoon geruimd? In het opvanghuis ontmoet hij een oud-leerling die er als bewaker werkt. Zij ontfermt zich over hem. Met haar hulp weet hij zelfs te ontsnappen.


Het toenemende overschot aan te fitte vijfentachtig- en zelfs negentigplussers baart de samenleving tussen 2020 en 2040 steeds meer zorgen. De babyboomers worden steeds ouder, terwijl de levensverwachting van die generatie toch ooit op krap 80 werd geschat. Velen werden echter 90 of zelfs 100! En ze bléven natuurlijk ook lang niet allemaal fit tot het eind. Er waren de nodige sukkelaars: die werden vaak ook nog 85 of zelfs 90, maar vergden al op 75- of 80-jarige leeftijd onevenredig veel zorg en vooral zorgkósten. Beide groepen, de fitten en de sukkelaars, slurpten grote hoeveelheden publiek geld op: de fitten omdat ze zo lang bleven leven en dus zeer langdurig van AOW, pensioen- en andere voorzieningen profiteerden, de sukkelaars omdat ze vaak wel tien of vijftien jaar lang een stevig beroep deden op allerlei, vaak peperdure medische zorg. En ook zij consumeerden hun portie van de AOW- en pensioenvoorzieningen. Er moest iets gebeuren. De ‘oplossing’ kwam via de Wablo.


In het eerste hoofdstuk staat Groenhoff’s aankomst in Methusalem centraal. In het tweede wordt de politieke, historische, sociale en demografische context belicht. In het derde staat Groenhoff weer in het middelpunt, waarna in het vierde de maatschappelijke entourage opnieuw aan bod is. Dat wisselend perspectief wordt elf hoofdstukken volgehouden. ‘Ouderenzorg. Eindstation Methusalem’ is voor een deel fictie, maar als het over de Tweede Kamer gaat of over demografische gegevens, AOW, de EU, de Duitse Bondsdag, Fidesz (de partij van de Hongaarse premier Orbán), Erdogan, Poetin, Trump etc. blijven de reële en historische contouren stevig overeind. In het slothoofdstuk weet Groenhoff met hulp van zijn oud-leerling/ bewaker Fiona op ingenieuze wijze te vluchten. Maar welke dubbelrol speelt zij?


Hoewel het onderwerp van het boek onheilspellend is, is de toon doorgaans luchtig. Er valt zeker ook het nodige te (glim)lachen.

Over de schrijver Rob Kerkhoven:

65 jaar, gehuwd, heeft twee kinderen en reeds vijf jaar met pensioen. Historicus en als zodanig 25 jaar voor de klas. Werkte later voor een organisatie voor Internationale Samenwerking. Schrijft columns voor de Leeuwarder en Heerenveense Courant. Geeft sinds drie jaar Nederlandse lessen aan buitenlandse selectiespelers van sc Heerenveen.
Werd begin 2016 SLAH-voorzitter en was daarvoor tweeënhalf jaar ‘gewoon’ bestuurslid.”
In januari 2017 publiceerde hij zijn eerste boek ‘Mijn Elfhuizentocht, 1951-2016’.